.:: بلور رویا ::.

گیج می زد بدجور! اما وقت نداشتم زیاد بهش فک کنم. می خواستم هر چه زودتر کارمو تموم کنم و از اینجا بزنم بیرون. پشت در، یه راهروی بلند بو که یه چراغ کوچیک وسطش قرار داشت. چراغ خراب بود و هی قطع و وصل می شد. در پشت سرو بستم و آروم جلو رفتم. صدای کوبیدن در از پشت سرم بلند شد و ثانیه ی بعد، چراغ راهرو خاموش شد. با هول گوشیمو از تو جیبم در آوردم و چراغ قوه اشو روشن کردم. نورو انداختم جلوی خودم. تو چند سانتی متری صورتم، صورت متلاشی شده ی یه مردو دیدم. اونقدر از دیدن یهوییش یکه خوردم که از جا پرید و گوشی از دستم افتاد. سریع خم شدم و نورو انداختم جلوم اما دیگه خبری از اون مرد نبود. دستمو گرفتم به دیوار با احتیاط جلو رفتم.

ترسیده بودم. نفسم بالا نمی اومد و تیشرتم از عرق خیس شده بود و چسبیده بود به تنم. خیلی دلم می خواست همون لحظه رامو بگیرم و برگردم اما می دونستم الکس دوباره پرتم می کنه همین جا تا کارمو تموم کنم.

با یه تصمیم ناگهانی، شروع به دویدن کردم. هنوز چند قدم بیشتر نرفته بودم که پام به چیزی گیر کرد و نزدیک بود بیوفتم. تعادلمو با دیوار حفظ کردم و نور گوشی رو انداختم زیر پام. شوکه شده به جنازه ی زیر پام نگاه کردم. کاسه ی چشماش کاملا خالی شده بود و صورتشو انگار با چاقو زخمی کرده بودن. نگاهم که به بدنش افتاد، به زور حالت تهوع ام رو پس زدم. تقریبا تمام دل و روده ی اون بدبخت کف راهرو ریخته شده بود.

رومو برگردوندم و سریع خودمو به انتهایی ترین در راهرو رسوندم. در گیر کرده بود و هر چی زور می زدم، باز نمی شد. پامو بالا آوردم و با لگد به در کوبیدم و در با صدای بدی باز شد. هنوز یه قدمم بر نداشته بودم که با دیدن صحنه ی رو به روم تمام توانمو از دست دادم. یه اتاق کوچیک رو به روم بود که وسطش یه مرد و یه زن ایستاده بودن. چهره های هر دوشون متلاشی شده بود و گوشه ی چشم اون زن، خون می اومد.

جفتشون به من نگاه می کردن. آب دهنمو قورت دادم اما خشکی گلوم برطرف نشد. چند ثانیه طول کشید تا اون شوک اولیه ام برطرف بشه و سریع تمام حرکتایی که الکس بهم یاد داده بود رو تو ذهنم مرور کردم اما برای همه اشون نیاز بود نزدیکشون بشم که علاقه ای بهش نداشتم.

این سکون زیاد دووم نیاورد و دیدم اون دو تا دارن به سمتم میان. حرکتشون خیلی کند بود. سرمو چرخوندم اطراف که یه راهی پیدا کنم که چشمم افتاد به در شیشه ای که پشتش پله بود. نور گوشیمو انداختم جلو پام و دویدم سمت اون در. بدون هیچ فکری، بی معطلی به پا شیشه رو شکوندم و از پله ها دویدم بالا. از پشت سرم می تونستم صدای پاهای اون دو نفرمو بشنوم. خیلی نزدیکم شده بودن و تو اون گیر و دار، پاشنه ی کفشم از پام در اومد. یکیشون از فرصت استفاده کرد و مچ پامو چسبید. افتادم رو پله ها و گوشی از دستم ول شد و همه جا تو تاریکی فرو رفت.

با پای آزادم ضربه ای به مچ دست اون یارو زدم و به محض اینکه پامو ول کرد، از جا پریدم. بدون اینکه دنبال گوشی بگردم، پله ها رو با بیشترین سرعتی که داشتم دویدم بالا. بالاخره به بالای پله ها رسیدم. درو جلومو باز کردم و پریدم بیرون.

روی پشت بوم ایستاده بودم. هوا کاملا تاریک شده بود و فقط نور مهتاب اونجا رو روشن می کرد. وقتی من داشتم می اومدم داخل ساختمون، آفتاب داشت غروب می کرد. باورم نمی شد این همه مدت اون تو مونده باشم.

صدای پای اون دو نفرو که شنیدم، سریع از در فاصله گرفتم. خدا خدا می کردم با اون چیزایی که الکس بهم یاد داده بود، بتونم از پسشون بر بیام. وگرنه خودم الکشو می کشتم.

اول از همه مرده اومد رو پشت بوم و با فریاد به سمتم هجوم اورد. مشتمو که آماده کرده بودم، کوبیدم تو صورتش و افتاد جلو پام. قبل از اینکه خوشحال بشم، زیر پامو خالی کرد و افتادم زمین. بلافاصله غلت زدم و نشستم رو سینه ی اون مرد و خیلی بی اراده، کف دست راستمو گذاشتم رو پیشونی اون مرد و زیر لب سوره های فلق، ناس و چند آیه از بقره رو خوندم. بلافاصله بدن اون مرد شروع به لرزیدن کرد. هر چی بیشتر پیش می رفتم، لرزشش بیشتر می شد تا جایی که به حالت تشنج می لرزید. صدای دادش بلند شده بود. صداش خیلی بم و غیرانسانی بود. مرتب ازم می خواست تمومش کنم. با صدای بلندی، داد زدم:

-از جسم این مرد بیا بیرون وگرنه می کشمت.

 با ضربه ی شدیدی، پرت شدم عقب. صدای اون مردم قطع شد و بی جون افتاد روی زمین. چهار دست و پا بهش نزدیک شدم و نبضشو گرفتم که دیدم نمی زنه.

ضربه ای به پشت سرم خورد و کنار جنازه ی اون مرد افتادم. چند لحظه گیج بودم اما وقتی دستی پامو گرفت، پامو محکم کشیدم که باعث شد اون فرد بیوفته زمین. با یه نگاه فهمیدم همون زنه س که دنبالم بود. بالافاصله پریدم سمتش و کف دستمو گذاشتم رو پیشونیش. حالا دیگه می دونستم چیکار باید بکنم. تند تند سوره های فلس و ناس و بقره رو خوندم. بدن اون زن زیر دستم لرزید و صدای جیغش بلند شد. با تهدید گفتم:

-از جسم این زن خارج شو وگرنه می کشمت.

جیغ بلند دیگه ای کشید اما حالتش فرقی نکرد. چند تا مشت محکم به شکم زن زدن و با فریاد گفتم:

-از جسمش بیا بیرون.

بلافاصله لرزش و جیغش قطع شد و ثابت شد. نبضشو که گرفتم، فهمیدم خیلی ضعیف می زنه. با قطع شدن صدای زن، همه جا ساکت شد. بی حال کنار زن افتادم و تو دلم دعا کردم که بیشتر از این نباشن.

هنوز تو ذهنم جمله رو تموم نکرده بودم که در پشت بوم با صدای بدی باز شد. سرمو بلند کردم و با دیدن الکس، راحت سرجام نشستم. الکس نگاهی به زن و مردی که دو طرف افتاده بود انداخت و گفت:

-جفتشون مردن؟

-زنه زنده س... همین دو تا بودن؟

-نه. سه نفر بودن. بقیه رو محافظا حسابشونو رسیدن. اون یکی رو پیدا کردی؟

-من هیچ کس دیگه ای رو ندیدم.

با نگرانی گفت:

-اونو باید تو سالن می دیدی!

-جز من و تو که کسی اونجا نبود.

الکس ابرو هاشو بالا انداخت و گفت:

-من تو سالن نبودم.

همون لحظه الکس از در پشت بوم اومد و با داد گفت:

-بکشش حسام.

مونده بودم کدوم الکسو باور کنم که یه لحظه حواسم جمع شد و فهمیدم اون الکسی که تازه اومده بود، چی گفته. فقط اجنه می دونستن من حسامم.

نمی دونم حالت صورتم چطوری بود که اون الکس اخماشو درهم کرد و پرید سمت الکس واقعی و از لبه ی پشت بوم پرتش کرد پایین. بی معطلی دویدم سمتش و یه ضربه به گیجگاهش زدم و با دست دیگه ام، نگه اش داشتم و شروع کردم به خوندن سوره های ناس و فلق و آیه الکرسی. بعد از اینکه کارم تموم شد، رفتم لب پشت بوم و نگاهی به پایین انداختم. الکس تو پیاده رو افتاده بود و از لای شکاف بزرگی که رو سرش بود، خون می اومد. لب پایینمو گاز گرفتم. اشک تو چشمم حلقه زد. برگشتم و دویدم سمت پله ها. از آپارتمان بیرون اومدم و رفتم بالا سر الکس. وضعش خیلی بدتر از اون چیزی بود که از بالا دیده بودم. سرش کاملا ترکیده بود.

دیگه نتونستم حالت تهوع امو کنترل کنم و لب جوب نشستم و عق زدم. دستی رو شونه ام نسشت و سینا با ناراحتی گفت:

-کاری از دستمون بر نمی اومد. هر کسی از اون ارتفاع می افتاد، این بلا سرش می اومد. فرقی نداره دورگه باشه یا آدم.

دستشو پس زدم. متنفر بودم تو این لحظه اومده بود خودشونو واسه من توجیه کنه... من ناراحت و عصبی بودم. الکس رو زیاد نمی شناختم اما دو هفته ی کامل استادم بود و خیلی چیزا بهم یاد داده بود. حقش نبود اون طور بمیره. تقصیر منم بود. اگه همون موقع که دیدم رفتارای الکس مشکوکه، یکم مخمو به کار می انداختم، یادم می اومد که الکس گفته بود اونا می تونن خودشونو شبیه هر کسی کنن. فقط من احمق زیادی درگیر این بودم که فقط آزمونمو تموم کنم.

سپهر از اون طرف صدا زد:

-سینا یه دقیقه بیا.

هم زمان با سینا، سر منم به سمت سپهر چرخید. بالا سر جنازه ی الکس نشسته بود و با اخم سرشو بررسی می کرد. سینا کنارش که ایستاد، سرشو بالا گرفت و چیزی گفت که چون دور بودن، صداشو نشنیدم اما تونستم لب خونی کنم:

"این الکس نیست."

حالت تهوع امو پس زدم و رفتم سمتشون و با تعجب گفتم:

-یعنی چی که این الکس نیست؟

سر جفتشون برگشت سمتم. سپهر اشاره ای به جنازه ی کنار دستش انداخت و گفت:

-این یکیه که خودشو شبیه الکس کرده تا ما رو به اشتباه بندازه اما بوش کاملا با الکس فرق می کنه. خود الکس باید هنوز یه جایی تو اون خونه باشه.

سینا دست منو گرفت و داد به سپهر و گفت:

-اینو ببر خونشون. من میرم دنبال الکس.

قبل از اینکه سپهر موافقت کنه، معترض گفتم:

-چی چیو اینو ببر خونه. منم باهات میام.

سینا نگاهی به سپهر انداخت. سپهر با لبخند گفت:

-سه نفر بهتر از یه نفره.

*********  

پارسا و پوریا و پایا دور میز ناهار خوری نشسته بودن و جلوش پر از کاغذ و رسید بود و داشتن با صدای بلند با هم بحث می کردن. سر و صدای مامانم از تو اشپزخونه می اومد. انگار داشت کل ظرفا رو از تو کابینت در می آورد، بهم می کوبید و دوباره می ذاشت سر جاش!
کنار بابا روی مبل جلوی تلویزیون نشسته بودم و با بی حوصلگی به ادا اطوار مجری که در مورد خرید عید از مردم سوال می پرسید نگاه می کردم. مجریش بیش از اندازه جفنگ بازی در می اورد. صد در صد پیش خودش فک می کنه خیلی باحاله!
فقط منتظر بودم عقربه ی بزرگ ساعت جون بکنه و بره رو پنج تا بقیه از خونه برن بیرون . از صبح تا به حال با سینا مشغول چک کردن خونه ی نیما بودم اما نتونستیم اثری از الکس پیدا کنیم. سینا می گفت باید این احتمالم در نظر بگیریم که شاید الکس واقعی هم مرده اما من تا جنازه اشو نمی دیدم، باورم نمی شد که مرده باشه. بیش از حد خسته بودم و لحظه شماری می کردم خونه خالی شه و برم بخوابم.
بالاخره عقربه نشست رو پنج. مامانیا با سر و صدا حاضر شدن و من و پارسا برای بدرقه اشون رفتیم. بابا رو به ما پرسید:
-مطمئنین نمی خواین بیاین؟
پارسا لبخندی زد و گفت:
-نه. جفتمون می خوایم بخوابیم.
بابا سری تکون داد و سوئیچ ماشین پایا رو جاکلیدی اویزون کرد و گفت:
-این بمونه خونه. جایی اگه خواستین برین با این برین.
من که بیشتر وقتا ترجیه می دادم پیاده برم اما جدیدا یه تنبلی خاصی گریبان گیرم شده بود. مانی می گفت داری تبدیل به کوآلا می شی!
خونه که خالی شد، پارسا شب به خیری گفت و رفت تو اتاقش. منم رفتم تو اتاقم و درو پشت سرم بستم. با خستگی خودمو پرت کردم رو تخت که صداش بلند شد. یکم سر جام، جا به جا شدم و چشمامو بستم. خونه تو سکوت مطلق فرو رفته بود و هیچ صدایی رو نمی شنیدم. از طرفی خیلی خسته بودم و فقط می خواستم بخوابم و از طرفی سکوت خونه اذیتم می کرد. دستمو دراز کردم و گوشیمو از کنار تخت برداشتم و یه اهنگ پخش کردم. صدای اهنگ تا حدودی سکوتو می شکست.
یکم غلت زدم و دیدم هر کاری می کنم، نمی تونم بخوابم. با کلافگی سرجام نشستم و گوشی رو خفه کردم. با قطع شدن صدای اهنگ، صدای داد و جر و بحث به گوشم خورد. با فکر اینکه مامان اینان و پایا و پوریا دارن با هم بحث می کنن، از جام بلند نشدم. اما یکم که گذشت دیدم هنوز ضدای داد و فریاد می شنوم و انگار دعوا بالا گرفته بود.
از جام بلند شدم و از اتاق رفتم بیرون. با قدمای بلند خودمو رسوندم به در ورودی و بازش کردم. به محض باز شدن در، صداها قطع شد. با تعجب نگاهی به حیاط خالی انداختم. جای ماشین بابا هم خالی بود و این یعنی صدایی که شنیدم مربوط به اونا نبوده. زیر لب به خودم گفتم:
-بیخیالش.
درو بستم و بلافاصله دوباره صدای جر و بحث بلند شد. نفسمو با حرص بیرون فرستادم. درو که باز کردم، صداها قطع شد. مونده بودم این دیگه چه مسخره بازییِ!
درو باز گذاشتم و چند قدم عقب رفتم. زیاد از در فاصله نگرفته بودم که در خود به خود بسته شد و صدای جیغ بلندی تو خونه پیچید. صدا طوری بود که انگار یکی در گوشم جیغ کشید و حسابی شوکه شدم. سر و صدای توی حیاطم بلندتر شده بود. مثه این می موند که دارن یکی رو تو حیاط شکنجه میدن.
سرجام ایستاده بودم و نمی دونستم چی کار کنم که یهویی همه جا ساکت شد. یه جورایی این سکوت خیلی بدتر بود.
چند ثانیه همون جا موندم و بعد دویدم سمت اتاق و گوشیمو برداشتم. سریع شماره ی مانی رو گرفتم. تا جواب داد، تند تند همه چی رو تعریف کردم و تهشم گفتم:
-چی کار کنم؟
خمیازه ای کشید و بی حوصله گفت:
-وقتی میگی فقط صدا شنیدی و کاریت نداشتن، یعنی اینکه فقط خواستن اذیتت کنن. بی خیالشون!
-اگه دوباره تکرار شد چی؟
-چه بدونم اخه! برو تو حیاط شستتو نشون بده!
-بی تربیت.
-منظورم اینه که کارشونو لایک کن فک کنن خیلی باحالن و برن!
-خسته نباشی با این راهکارت!
-اهمیت نده بابا. یکم بهت می خندن و میرن.
با حرفای مانی یکم اروم شدم و گفتم:
-غلط کردن.
-دیگه غلط کردن یا نکردن رو نمی دونم! برو راحت بگیر بخواب بذار منم کپه ی مرگمو بذارم!
مانی یکم دیگه حرف زد و مطمئنم کرد که دیگه کاری به کارم ندارن. گوشی رو قطع کردم و رفتم سمت تخت. تشک و پتو و بالشمو برداشتم و خرکش کنم تا سالن و جامو جلپی تلویزیون انداختم. تو تو فضا و سکوت اتاق خوابم نمی برد. ترجیه می دادم اطرافم سر و صدا باشه.
تلویزیونو روشن کردم و یکم شبکه ها رو بالا و پایین کردم و روی شبکه خبر ایستادم. یه گزارشگر جوون با نیش باز داشت در مورد برف سنگین اردبیل و بسته شدن جاده ها حرف می زد. صدای تلویزیونو بیشتر کردم و کنترلو کنار گذاشتم.
هنوز می ترسیدم اتفاقی بیوفته و مدام اطرافمو نگاه می کردم. پتو رو تا گردنم بالا کشیدم و سرمو به مبل پشتم تکیه دادم.چشمام هر چند ثانیه می افتاد رو هم و به زور بازشون می کردم. از خستگی همه جا رو تار می دیدم. 

کلی خودمو فحش دادم که همراه مامان اینا نرفتم و موندم خونه. یه لحظه به سرم زد برم تو اتاق پارسا و پیش اون بخوابم اما با فکر اینکه بعدا ترسمو چماق می کنه و می کوبه تو سرم، همون جا تو سالن موندم. اینکه از تو اتاقشم بیرون نیومده بود، نشون می داد بیدار نشده و چیزی نفهمیده.

یهو حواسم به حرفای گزارشگر جلب شد. داشت با سرخوشی به دوربین لبخندی می زد و می گفت:
-همچنین خاطر نشان کرد که هدف اصلی کشتن ولید است! در طی بیانیه ای به تمام نیروها گفت پس از باز شدن گذرگاه، ولید باید کشته شود! تا زمانی که او زنده است، باز پس گیری گذرگاه غیرممکن است. ما به دنبال کشتن ولید هستیم!
مات مونده بودم. گزارشگره همین طور یه ریز داشت حرف می زد اما دیگه نمی فهمیدم چی میگه. سرمو تکون دادم و سریع کانالو عوض کردم. روی یه کانال ایستادم که مسابقه ی تلویزیونی پخش می کرد و مجری داشت می گفت:
-خب الان شما باید یه گزینه رو انتخاب کنید... نجات جون سیاوش یا نجات جون خودتون!
مرد شرکت کننده خیلی جدی جواب داد:
-نجات جون سیاوش.
-تبریک میگن. شما در این راه منفجر میشید و می میرید... اما نگران نباشید! دوباره تو جسم دیگه ای به ادامه ی کارهاتون می پردازید!
آب دهنم پرید تو حلقم و سرفه ام گرفت. در حالی که سرفه می کردم، دوباره کانال رو عوض کردم و روی کانالی که فیلم پخش می کرد ایستادم. صحنه ی حرف زدن دو مرد که صورتشونو پوشونده بودن رو نشون می داد. این فیلمو قبلا دیده بودم و دیالوگاشو حفظ بودم. اما برخلاف چیزی که قبلا تو فیلم دیده بودم، مرد قد بلندتر گفت:
-خیلی زود دست به کار میشه. ما فقط باید منتظر بمونیم.
مرد دیگه گفت:
-بعد از اینکه ورودی گذرگاه رو باز کردن، می کشیمشون!
دستم می لرزید. چند بار دکمه ی خاموش کردنو فشار دادم تا بالاخره تلویزیون خاموش شد. صد در صد توهم زدم. امکان نداشت این واقعی باشه. شایدم داشتم خل می شدم!
آب دهنمو قورت دادم و نگاهمو از تلویزیون گرفتم و پتو رو تا بینیم بالا کشیدم.
یه لحظه بدنم مور مور شد و قشنگ سیخ شدن موهای پشت گردنمو حس کردم. حس می کردم چند نفر بهم خیره شدن اما کسی رو نمی تونستم ببینم و در عین حال سنگینی نگاهشونو حس می کردم. پتو رو روی سرم کشیدم و چشمامو رو هم فشار دادم. قلبم داشت از جا کنده می شد... تنم خیس عرق بود... گلوم خشک شده بود... هر لحظه که می گذشت، ترسم بیشتر می شد و قلبم تندتر می زد. حس کردم کسی کنارم نشست اما جرئت نداشتم پتو رو کنار بزنم. زیرلب تند تند صلوات می فرستادم اما هنوز حضور اون یارو رو حس می کردم. دستی از روی پتو نشست رو دستم... با فریاد کوتاهی از جا پریدم و پتو رو کنار زدم. کسی اطرافم نبود. دیگه داشت اشکم در می اومد.
بدجور ترسیده بودم و نمی تونستم همون جا بشینم. از جا بلند شدم و سریع به طرف اتاق پارسا رفتم. همش اطرافمو نگاه می کردم که کسی از پشت بهم حمله نکنه. تصمیم امو گرفته بودم. دیگه برامم مهم نبود که پارسا چه واکنشی نشون میده. همین که تنها نباشم، خودش خیلیه!
در اتاقشو بی اجازه باز کردم. پارسا رو تخت خوابیده بود و نصف بدنش پایین تخت بود! کنارش زانو زدم. قبل از اینکهصداش بزنم، صدای قدم های یه نفرو شنیدم. صدا از تو تراس می اومد. یکی داشت اونجا قدم می زد. اروم از کنار پارسا بلند شدم و از پشت پرده تراسو نگاه کردم. کسی رو نمی دیدم اما هنوز صدای راه رفتن اون فردو می شنیدم. برای اینکه خیال خودمو راحت کنم، در تراسو باز کردم که صدای قدم ها قطع شد. نگاه سرسری به اطراف انداختم و برگشتم و دوباره کنار پارسا زانو زدم.
در حالی که شونه هاشو تکون می دادم، با ترس گفتم:
-پارسا پاشو. جون من پاشو. پارسا.
با خواب الودگی هومی گفت و دستشو تو هوا تکون داد. دوباره صداش زدم:
-پارسا تو رو خدا پاشو.
یه پلکشو باز کرد و با خمیازه گفت:
-چته؟
-ببین؛ یه سر و صدایی میاد. یکی تو خونه س.
تو اون وضعیت اونقدر مغزم کار می کرد که می دونستم اگه بهش بگم یه جن تو خونه س، با اردنگی پرتم می کنه بیرون و اهمیتی به حرفام نمیده. اما در کمال ناباوری من، نیشخندی زد و گفت:
-می دونم! یه جنه و می خواد بکشتت. دیگه زندگیت داره تموم میشه!
بهت زده ازش دور شدم. با صدای بلندی زد زیر خنده. جلوم ایستاد و صدای خنده اش بلندتر شد. آروم آروم می اومد سمتم و دیوانه وار می خندید. سرعت قدماش که بیشتر شد، سریع از تو اتاق اومدم بیرون و درو پشت سرم بستم. از پشت درم هنوز می تونستم صداشو بشنوم. به در می کوبید و با صدای غیرعادی می خندید. واقعا مونده بودم چه مرگشه!
تنها فکری که تو سرم بود، این بود که زنگ بزنم به مانی. به هر حال اون بیشتر از من در مورد دعاها می دونست.تو آموزشای الکس هم هیچ وقت یاد نگرفته بودم وقتی اطرافیانم زده به سرشون، چی کار کنم!

تا زمانی که مانی جواب بده، تنها صدایی که می شنیدم، صدای خنده ی اعصاب خرد کن پارسا بود. اعصبمو بهم ریخته بود. می شد، دستمو می کردم تو حلقش و تمام تارهای صوتیشو پاره می کردم که دیگه نتونه بخنده!

گوشی چند تا بوق خورد اما مانی جواب نداد و صدای مشترک مورد نظر قادر به پاسخ گویی نیست، پیچید تو گوشم. گوشی رو انداختم تو جیبم. تنها فکری که تو ذهنم بود، این بود که از خونه بزنم بیرون. سوئیچ ماشین پایا رو برداشتم و با همون شلوار و تیشرت راحتی رفتم تو حیاط. هوا بیش از حد سرد بود و تا مغز استخون آدم یخ می زد. 

سریع یه کتونی پام کردم و پله ها رو دو تا یکی رفتم پایین و با بیشترین سرعتی که داشتم، دویدم سمت ماشین و پریدم توش. به محض اینکه درو بستم، چیزی به شیشه ی کنارم کوبیده شد. از جا پریدم و سوئیچ از دستم افتاد. کسی که کنار ماشین ایستاده بود و واضح نمی دیدم. فقط مشت اون یارو رو می دیدم که پشت سر هم به شیشه کوبیده میشه. قصدش شکستن شیشه نبود چون ضربه هاش خیلی اروم بودن. احتمالا فقط می خواست منو بترسونه. ترجیه می دادم به جای اینکه پیاده شم و مبارزه کتم، ماشینو روشن کنم و هر چه زودتر از خونه دور شم.

هول شده بودم و دستم می لرزید. یه دو باری سوییچو انداختم تا بالاخره تونستم ماشینو روشن کنم. با ریموت درو باز کردم و بدون اینکه صبر کنم کاملا باز شه، از خونه زدم بیرون.

اصلا تمرکز نداشتم و نمی تونستم ماشینو کنترل کنم. کنار خیابون پارک کردم و سعی کردم خودمو اروم کنم. حضور چند تا عابر و ماشین تو اطرافم، بهم دلگرمی می داد. آدم وقتی تنها نباشه، کمتر می ترسه!

وقتی تونستم افکارمو جمع و جور کنم، به این فک کردم که خب الان کجا برم؟ خونه ی خودمون که نمی تونستم برگردم؛ مخصوصا با وجود پارسا که معلوم نبود چشه! مانی هم فردا مرخص می شد و الان خونه اشون خالی بود. آدرس جای دیگه ای هم نداشتم.

تو یه تصمیم احمقانه، ماشینو روشن کردم و روندم سمت خونه ی سیا. می دونستم الان خواب نیست و خیالم از این بابت راحت بود. اصولا سیا وقتی افتاب طلوع می کرد، خوابش می برد! فقط اونجا به فکرم می رسید و حداقل می تونستم بهونه بیارم بابت اون سنگ رفتم پیشش!

اونقدر به در و دیوار و چرت و پرت فک کردم که خودمم نفهمیدم چطور رسیدم. جلوی در پارک کردم و پیاده شدم. از روی عادت دستمو گذاشتم رو زنگ و برنداشتم که در یهو باز شد و سیا شاکی گفت:
-بردار اون لامصبو سوخت!
نگاه چپکی به من انداخت و گفت:
-تو اینجا چی کار می کنی این وقت شب؟
-امم... چیزه... واسه همون سنگه اومدم دیگه... اخه... نه هیچی.
ابروهاش با تعجب بالا رفت. چند بار پلک زد و گفت:
-واجب بود این وقت شب بیای؟ فردا رو ازت گرفتن؟
-خب اگه مزاحمم؛ برم.
بی حرف هلم داد تو خونه و درو پشت سرم بست. نگاهی به اطراف انداختم و گفتم:
-تنهایی؟
خیلی جدی گفت:
-نه. بقیه دارن به کاراشون میرسن.
-بقیه؟
-خدمه ی خونمو می گم دیگه. یکی شون داره غذا می ذاره، یکی داره تمیزکاری می کنه، اون یکی هم داره کارای دانشگاهمو انجام میده. عاشق این آخریه ام.
جاش بود یه فحش نثارش می کردم که دیگه دستم ننداره. نسشتم رو مبل تک نفره و سیا هم دست به سینه جلوم نشست. یکم با چشمای ریز شده بهم نگاه کرد و گفت:
-من شبیه احمقام؟
موندم چی جواب بدم. فک کردم سکوت کنم اما حالت جدی سیا نشون می داد منتظر جوابه. لبخند گیجی زدم و گفتم:
-خب... نه.
-پس بگو این وقت شب چرا اومدی خونه ی من؟ الان هر ادم عادی خوابه بعد می خوای من باور کنم که تو اومدی فقط اون سنگو ببینی؟
-باشه، قبول. تو خونه امون یه سر و صدایی شنیدم و زدم بیزون. تنها جاییم که سراغ داشتم اینجا بود.
یهو حالتش دوستانه شد و گفت:
-می میری از اول همینو بگی؟
چیزی نگفتم. دستامو تو هم قفل کردم و گفتم:
-بریم سر اصل مطلب.
سیا یه لبخند خجالتی تحویلم داد و اروم گفت:
-من که فعلا قصد ادامه تحصیل دارم. البته چند صفحه بیشتر نمونده ها.
واقعا جای دلگرمی بود که شوخی می کرد. البته من سیا رو خیلی خوب می شناختم. این شوخی کردناش و ادعای صمیمی کردناشم بیشتر ظاهر سازی بود و از نگاهش می فهمیدم فعلا به من شک داره. شوخی می کرد و صمیمی می شد که طرف مقابلش فک کنه دیگه همه چی حله و اعتماد سیا رو بدست آورده. تجربه نشون می داد وقتی این فکرو می کنن، اگه ریگی به کفششون باشه، خیلی زود خودشونو لو میدن.
سیا به قیافه ی من خندید و بلند شد و رفت تو اتاق. چند دقیقه بعد با یه سنگ سیاه برگشت و نشست کنارم. سنگو گرفت جلوم و گفت:
-منم یه حس خاصی نسبت به این سنگه دارم. نمی دونم چرا.
دستمو دراز کردم و گفتم:
-اگه این...
بقیه حرفمو خوردم و دستمو عقب کشیدم. دستمو که گذاشتم روی سنگ، خیلی یهویی حس کردم تمام نیروم رو به سمت خودش کشید اما وقتی سنگو ول کردم، دوباره همه چی عادی شد. سیا هم سنگو ول کرد و با تعجب بهم نگاه می کرد. نمی دونستم اونم چیزی حس کرده یا نه. دست هر دومون روی سنگ بود و بعید نبود اگه چیزی حس کرده باشه و نگاهش طوری بود انگار اونم چیزی حس کرده.
یه دفعه از جاش بلند شد و گفت:
-چای می خوری یا نسکافه؟
-نسکافه.
-پس برات چای میریزم. نسکافه تموم شده.
یکی نیست بده خب پس پرسیدنت دیگه چیه. سنگو که سیا انداخته بود رو عسلی برداشتم و از نزدیک نگاهش کردم. الکس بهم یاد داده بود چطور بفهمم وسیله ای غیرعادیه یا نه. اما بدون هیچ کاری هم می تونستم حس کنم که این سنگ یه چیز معمولی نیست. شاید این کلید باشه اما با نیرویی که درونش حس می کردم، حدس زدم کارایی بیشتری نسبت به یه کلید معمولی داشته باشه.
سیا با یه سینی چای اومد و گذاشتش رو عسلی. مستقیم رفت سمت اتاقش و خطاب به من گفت:
-الان میام.
چند دقیقه ی برگشت و نشست رو به روم. نفس عمیقی کشید و گفت:
-من باید یه چیزی رو بگم.
مستقیم ذهنم رفت سمت صحبتاش با سحر و با کنجکاوی گفتم:
-چیو؟
مکثی کرد و گفت:
-اصلا هیچی... ولش کن.
با اینکه یکم خورد تو ذوقم اما شونه بالا انداختم:
-هر طور راحتی.
زیر چشمی نگاهی بهم انداخت و رفت تو آشپزخونه. زیاد فکرمو مشغول نکردم و مشغول دیدن اطرافم شدم. از گوشه ی چشم حرکت سایه ای رو تو دیدم که خیلی سریع رفت تو اشپزخونه. بلند گفتم:
-سیاوش خوبی؟
صداش با مکث اومد:
-اره. چطور؟
-هیچی.
لحن عادی سیا نشون می داد چیزی ندیده. این بار حرکت در اتاق توجه امو جلب کرد. اروم آروم داشت باز می شد. نگاهمو دوختم بهش و منتظر بودم ببینم چی میشه که یهو در کامل باز شد و با صدای بلدی به دیوار پشت سرش خورد.
با صداش سیا سریع اومد بیرون و پرسید:
-چی بود؟
-در اتاقت باز شد.
انکار این یه اتفاق عادی بود که خیلی خونسرد آهانی گفت و دوباره برگشت تو اشپزخونه. نمی دونم داشت اون تو چه غلطی می کرد که در نمی اومد.
از جام بلند شدم و رفتم سمت اتاق تا خیال خودمو راحت کنم. چراغ اتاقو روشن کردم. با دیدن وضعیت اتاق ابروهام بالا رفت. انگار اونجا بمب ترکونده باشن. رو زمین پر از لباس بود و یه عالمه کتاب رو تخت به چشم می خورد. در کمد باز و نصف محتویاتش رو زمین ریخته بود.

چیز خاصی تو اتاق ندیدم و برگشتم سمت هال که با سیا چشم تو چشم شدم. ناخوداگاه هینی کشیدم و شاکی گفتم:

-میای پشت سرم یه اِهنی اونی چیزی بکن.
-توام وقتی سرک می کشی تو اتاق من، قبلش یه خبر بده.
چشم غره ای بهم رفت و از کنارم رد شد. حق داشت. گاهی وقتا یادم می رفت برای سیاوش یه غریبه ام و حق ندارم هر جایی سرک بکشم. سیا رفت سمت عسلی و چند ثانیه بالا سرش ایستاد. یکم عسلی رو نگاه کرد و سرشو بالا گرفت:
-سنگه دست توئه؟
-نه گذاشتمش...
خواستم بگم گذاشتمش رو میز که دیدم میز خالیه. حس کردم یه دست نامرئی پیچید دور گلوم. با هول گفتم:
-پس سنگه کو؟